کشف کلید ترس در مغز ، چطور خاموش می گردد؟
به گزارش تور آسیایی ارزان، دانشمندان برای درک عملکرد ترس، تغییرات مغز موش های ترسیده را آنالیز کردند و با کشف کلید مسئول ایجاد ترس در مغز، دریافتند که می توانند آن را متوقف نمایند.

به گزارش خبرنگاران ، ترسیدن، تجربه ناخوشایندی است که در اثر احساس خطر، تهدید و آسیب به وجود می آید. ترس می تواند مخرب، بیمارنماینده و حتی به طور عجیبی سرگرم نماینده باشد. اما این حس ممکن است مفید نیز باشد؛ ترسیدن پاسخ غریزی انسان به خطر است و در نهایت می تواند در صورت قرارگرفتن در معرض شرایط بد و خطرناک، شانس بقای ما را افزایش بدهد.
با این حال، ترس در هر شرایطی به عنوان واکنش مناسب شناخته نمی گردد. در مواردی مانند اختلالات اضطراب و اختلالات استرسی، پاسخ ترس می تواند بر اساس موقعیت یا محیط، برای فرد نامتناسب باشد و سلامت روان و کیفیت زندگی او را به طور جدی مختل کند.
بر اساس گزارش زومیت، تیمی از محققان به سرپرستی وی کوان لی، زیست عصب شناس از دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو، برای درک بهتر ترس و نحوه عملکرد آن در مغز، تغییرات ایجادشده در شیمی مغز و سیگنال های عصبی موش ها را پس از تجربه ترس شدید، آنالیز کردند. محققان پس از آنالیز نحوه عملکرد ترس، متوجه شدند که حتی می توانند آن را متوقف نمایند.
نیکلاس اسپیتزر، زیست عصب شناس از دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو می گوید: یافته های ما بینش مهمی را درمورد مکانیسم های دخیل در تعمیم ترس ارائه می دهد. مزیت درک این فرآیندها با این سطح از جزئیات مولکولی (چیزی که اتفاق می افتد و محل اتفاق افتادن) امکان مداخله ای را فراهم می نماید که مختص مکانیسم مسئول اختلالات مرتبط است.
مطالعه روی موش هایی انجام شد که برای بیان ناقلی خاص از انتقال دهنده عصبی مهم گلوتامات در مغز و بعلاوه پروتئین فلورسنت در هسته سلول های مغزشان، از نظر ژنتیکی اصلاح شده بودند تا تیم بتواند ایجاد تغییرات در مغز را ردیابی کند.
تعدادی از عصب های مغز با رنگ فیروزه ای و ردیاب های اتصالات عصبی با رنگ های بنفش و زرد مشاهده می گرددموش ها در شرایط خاص با دو شدت مختلف شوک الکتریکی دریافت کردند. دو هفته بعد، وقتی که موش ها دوباره به همان فضا بازگشتند، از شدت ترس بی حس شدند. موش هایی که شوک قوی دریافت کردند، در بیشتر مواقع در محیط متفاوت نیز بی حس می شدند و بیش ازحد واکنش نشان می دادند. محققان با آنالیز مغز آن ها دریافتند که دلیل این پاسخ ترس بیش ازحد چه چیزی بوده است.
محققان ناحیه ای از مغز به نام رافه فوقانی را که در ساقه مغز پستانداران واقع شده است، آنالیز کردند. این بخش از مغز مسئول تعدیل خلق وخو، اضطراب و تأمین اندازه قابل توجهی از سروتونین در مغز قدامی است. مهم تر از همه، رافه فوقانی نقش بسزایی نیز در یادگیری ترس دارد.
محققان دریافتند که نوع شدید ترس، کلیدی را در عصب ها فعال می نماید و مکانیسم انتقال عصبی را از گلوتامات که محرک عصب ها است، به گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA) که مهارنماینده فعالیت عصب ها است، تغییر می دهد. به نظر می رسد این کلید، پاسخ ترس را در محلی حفظ می نماید که در غیر این صورت، خاموش یا ناپدید می گردد و علائمی مطابق با اختلال ترس تعمیم یافته یا اضطراب ایجاد می نماید.
مطالعه مغز افراد متوفی که در زمان زنده بودن از اختلال اضطراب پس از حادثه (PTSD) رنج می بردند، تغییر در انتقال عصبی یکسان از گلوتامات به گاما آمینوبوتیریک اسید را تأیید کرد. این نقطه، شروعی برای کشف چگونگی مقابله با واکنش ترس بود.
یکی از راه های مقابله با واکنش ترس، تزریق ویروسی مرتبط با آدنو به موش ها بود که ژن مسئول ساخت گاما آمینوبوتیریک اسید را سرکوب می نماید. هنگامی که محققان موش ها را با محرک ترس تعلیم دادند، علائم اختلال ترس تعمیم یافته را که در موش های درمان نشده به وسیله ویروس دیده می شد، مشاهده نکردند. پیش احتیاج در این روش پیشگیری، آگاهی از عامل استرس زایی است که به ایجاد اختلال ترس منجر می گردد.
عصب ها در رافه فوقانی: گلبول های قرمز ویروس هایی هستند که با پروتئین فلورسنت قرمز علامت گذاری شده اند
با این حال، محققان روشی را برای کاهش اثرات ترس پس از حادثه یافته اند. اگر فرد بلافاصله پس از ترسیدن داروی ضدافسردگی رایج فلوکستین از گروه مهارنماینده های بازجذب سروتونین را دریافت کند، از تغییر انتقال دهنده عصبی و تجربه ترس تعمیم یافته جلوگیری می گردد.
اما دریافت دارو باید بسیار فوری انجام گردد. تجویز دارو پس از اینکه تغییر اتفاق افتاده و پاسخ ترس مشهود شده، بسیار دیر است. محققان می گویند این تجربه می تواند شرح بدهد که چرا داروهای ضدافسردگی اغلب برای بیماران مبتلا به اختلال اضطراب پس از حادثه بی اثر هستند.
روش کشف شده همچنان به عنوان درمانی برای ترس شناخته نمی گردد، اما شروعی امیدوارنماینده در مسیری است که می تواند در نهایت به درمان مؤثر منجر گردد. اسپیتزر می گوید: اکنون که می توانیم هسته مکانیسم ایجاد ترس ناشی از استرس و مدار اجرانماینده ترس را کنترل کنیم، مداخلات می تواند هدفمند و خاص باشد.
5858
منبع: خبرآنلاین